ندبه

«بر من سخت است که خلق را ببینم و تو دیده نشوی...»

ندبه

«بر من سخت است که خلق را ببینم و تو دیده نشوی...»

سلام خوش آمدید

آتش جهل

جمعه, ۲۰ دی ۱۴۰۴، ۰۷:۴۱ ب.ظ

مأخذ عکس: باشگاه خبرنگاران جوان (yjc.ir)

مأخذ عکس: باشگاه خبرنگاران جوان (yjc.ir)


با کسانی که مسجد و درمانگاه و خانه و خودرو آتش می‌زنند، با سلاح معرکه می‌گیرند و پلیس و مامور انتظامی را می‌کُشند چه باید کرد؟! جاهای دیگر دنیا با چنین افرادی چه می‌کنند؟

همین چند روز پیش پلیس اداره مهاجرت آمریکا در مینیاپولیس خودروی زنی را که به دستور توقف پلیس توجه نکرده بود به گلوله بست و او را کشت. رئیس‌جمهورشان که عوق‌ام می‌آید حتی اسمش را ببرم، از پلیس حمایت کرده و گفته بود آن زن آشوبگر بود!

 

کسانی که گلایه‌های اقتصادی مردم را به آشوب کشاندند، دیشب اموال‌شان را سوزاندند و تخریب کردند. گناه پرستاری که در درمانگاه جان باخت چه بود؟

قرار نیست توحش این جماعت تحمل شود. اگر ادامه پیدا کند، خود مردم کوبیدن‌شان را مطالبه خواهندکرد.


آثار حمله آشوبگران به امامزاده سبزقبا علیه السلام، پنجشنبه شب، 18 دی 1404 (مأخذ iribinews.ir)


حمله آشوبگران به خودروی آتش‌نشانی و آتش زدن آن، شهر مبارکه (اصفهان)، پنجشنبه شب، 18 دی 1404 (مأخذ: iribinews.ir)

  • بنده...

آمریکا

ایران

مقاومت

نظرات (۳)

  • مهم نیست ...
  • همیشه همه جا عده‌ای هستن که از شرایط سواستفاده میکنن‌ بیچاره مردم

    پاسخ:
    بله، اما هیچ کشوری چنین سطحی از توحش را تحمل نمی‌کند. روزهای بدی در انتظارشان است.

    ما الان مشکل اقتصادی داریم و بهتر می‌دونی که این مشکل اقتصادی بدون تغییرات بنیادین قابل حل نیست
    اقتصاد با دستور و دعا هم حل نمیشه و در ادامه باز مردم اعتراض می‌کنن و به قول تو باز یه عده سو استفاده می‌کنن، این می‌افته توی یه چرخه

    پاسخ:
    با سلام. 
    تلخ است اما در هر حال ما با معضل عناصر آشوب‌ساز مواجه هستیم و تبعات و هزینه‌‌های آن‌را بارها تجربه کرده‌ایم. 
    قاعدتا جامعه خردورز و خردمند باید با در نظر گرفتن چنین معضلاتی برای انتقال مطالبات درستش به حاکمیت و به نتیجه رساندن آنها راه‌های کم‌هزینه‌تر و موثرتری بیابد. 
    از باب نمونه فقط یک مورد را مثال می‌زنم. چاره‌اندیشی درباره بانک آینده و پایان دادن به خسارات هنگفتی که به اقتصاد کشور تحمیل می‌کرد، مطالبه چندساله صاحب‌نظران و منتقدان بود اما تا وقتی به سطح جامعه کشیده نشد، نتیجه نداد. وقتی موضوع در رسانه‌ها، مجلس و بعضی جلسات و محافل اجتماعی تکرار شد، حساسیت بخش قابل‌توجهی از جامعه از جمله دانشگاهیان را برانگیخت و به‌شکل مطالبه درآمد. 
    نهایتا وقتی رئیس دستگاه قضا در پاسخ به سوال یکی از دانشجویان در دانشگاه اعلام کرد که اختیارات لازم به بانک مرکزی داده شده، بانک مرکزی لاجرم طی فقط چند روز انحلال بانک آیندگان را اعلام کرد. 
    چنین روندی برای مطالبه‌گری، زمان‌بر به‌نظر می‌رسد اما اولا از نظر تبعات اجتماعی و امنیتی، کم‌هزینه‌تر است و ثانیا اگر به رویه معمول در جامعه تبدیل شود، می‌تواند سریع‌تر به نتیجه برسد. این فقط یک نمونه بود و جامعه و نخبگان می‌توانند برای کشف ریشه مفاسد و طرح و پیگیری آنها مسیرهای سریع و کم‌هزینه‌ای بیابند. 

    مشکل بانک آینده حل شد؟ خیر صورت مسئله را پاک کردن، مشکل ما مافیا است مافیایی که داره حکومت را نگه میداره، فقط بودجه‌ی فرهنگی ۱۴۰۵ را ببین، وقتی با کسری بودجه‌ی کلان روبروییم چرا باید چندین صد میلیارد پول بدیم به بنیاد سعدی؟ به خاطر فرهنگ؟ خیر، به خاطر اینکه این بنیاد متعلق به یکی از خودی‌هاست، چرا باید پول بدیم به بنیاد نشر آثار امام خمینی؟ امام در این یک سال اخیر اثر جدیدی منتشر کرده‌‌اند؟ خیر چون باید خانواده‌ی او از این پول‌ها ارتزاق کنند، این فقط این دو مورد بود. برای دولت مردی که آن بالا نشسته تورم اهمیتی نداره، پول چاپ می‌کنه، به خودش وام بالا میده و ادامه میده، مردم هستند که دارن له میشن، حالا شما برو مطالبه‌گری کن، باید ساختار قدرت، نمی‌گویم راس هرم، منظور من اینه که باید ساختار حکمرانی عوض بشه

    پاسخ:

    با سلام

    خیر از نظر بنده مشکل بانک آینده حل نشده، چون اولا مسببان هنوز معرفی و محاکمه نشده‌اند و ثانیا چون نظام بانکد‌اری بر مدار غلط حرکت می‌کند، تجربه بانک آینده می‌تواند تکرار شود.

    انحلال بانک آینده را مثال زدم، چون تجربه قابل‌ تأملی بود. درباره خسارات بانک آینده در محافل تخصصی قبلا هم صحبت شده بود اما وقتی موضوع به سطح رسانه‌ها، دانشگاه‌ها و جامعه کشیده شد، طی چند روز (که خود بنده شاید انتظارش را نداشتم) منحل شد. انحلال بانک قدم اول بود و به‌نظر بنده همان روندی که به نهادهای مسئول فشار آورد تا بانک را منحل کنند، می‌تواند موضوع معرفی و محاکمه مسببان این وضع را هم به نتیجه برساند، هرچند زمان‌بَر باشد.

    بله، خوب بود فضای جامعه و جهان چنان باشد که اصناف و مردم مطالبات اقتصادی و فرهنگی‌شان را در فضایی امن و آرام به گوش مخاطب‌شان برسانند. اما متاسفانه آشوب‌سازی به یکی از ابزارهای دولت‌های غربی و رژیم صهیونی علیه کشورمان تبدیل شده.

    ضمنا نکته دیگری را هم در نظر داشته باشیم. تجربه سایر کشورها نشان می‌دهد که اعتراض در کف خیابان الزاما به اصلاح وضعیت منتهی نمی‌شود. برای مثال، جنبش جلیقه‌زردهای فرانسه که به‌گمانم حدود یک‌سال طول کشید به کجا انجامید؟ اعتراضات گسترده مردم آمریکا علیه خشونت پلیس به‌ویژه علیه رنگین‌پوستان آیا به اصلاح قوانین و کاهش آمار خشونت‌ها کمک کرده؟ مردم آمریکا از زمان جنگ ویتنام تا همین امروز در تجمعات سراسری علیه جنگ‌طلبی دولت‌های‌شان اعتراض کرده‌اند اما آیا آمریکا سیاست خود را تغییر داده؟ آیا اعتراضات مکرر برای اصلاح قانون حمل سلاح در آمریکا به جایی رسیده؟ (نه‌اینکه نفسِ اعتراضات خیابانی بد باشد).

    به همین علت عرض کردم، همه و از جمله دانشگاهیان و متفکران و نخبگان جامعه می‌توانند برای انتقال مطالبات درست مردم و اصناف به نهادهایی که مخاطب اعتراض هستند، راه‌های بهتر و سهل‌الوصول‌تر و کم‌هزینه‌تری طراحی کنند و مطالبات را به نتیجه هم برسانند. از تجربه بعضی از دیگر کشورها هم می‌توان استفاده کرد. موضوع انحلال بانک آینده نمونه‌ای ابتدایی و جزئی اما در خور تأمل بود.

    ارسال نظر

    ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
    شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
    <b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
    تجدید کد امنیتی
    ندبه