مرض مذاکره

گمان می‌رفت که جنگ دوازده روزه و فریبکاری چندباره آمریکا، سیاسیون و رسانه‌های غربگرای ایران را هشیار کند اما افسوس. فکر مذاکره رهایشان نمی‌کند؛ چنان که گویی دیپلماسی را در مذاکره خلاصه کرده‌اند. این حد از اصرار بر خطا، چرا؟!

امام صادق(ع) مرد علم و دانش، مرد مبارزه، مرد تشکیلات

امام صادق(ع) مرد مبارزه بود، مرد علم و دانش بود و مرد تشکیلات بود. مرد علم و دانش بودنش را همه شنیده‌اید. محفل درس امام صادق(ع) و میدان آموزشی که آن بزرگوار به وجود آورد، هم قبل از او و هم بعد از او در تاریخ زندگی امامان شیعه بی‌نظیر بود. همه‌ی حرفهای درست اسلام و مفاهیم اصیل قرآن که در طول یک قرن و اندی به وسیله‌ی مغرضان و مفسدان یا جاهلان تحریف شده بود، همه‌ی آنها را امام صادق(ع) به شکل درست بیان کرد.
اما مرد مبارزه بودنش را کمتر شنیده‌اید. امام صادق(ع) مشغول یک مبارزه‌ی دامنه‌دار و پیگیر بود. مبارزه برای قبضه کردن حکومت و قدرت و به وجود آوردن حکومت اسلامی و علوی. یعنی امام صادق(ع) زمینه را آماده می‌کرد تا بنی‌امیه را از بین ببرد و به جای آنها حکومت علوی را که همان حکومت راستین اسلامی است بر سر کار بیاورد. اما آن بعد سوم را که اصلاً نشنیده‌اید، مرد تشکیلات بودن امام صادق(ع) است که یک تشکیلات عظیمی از مؤمنان خود از طرفداران جریان حکومت علوی در سراسر عالم اسلام از اقصای خراسان و ماوراءالنهر تا شمال آفریقا به وجود آورده بود. تشکیلات یعنی چه؟ یعنی این که وقتی امام صادق(ع) اراده می‌کند آن چه را که او می‌خواهد بدانند، نمایندگان او در سراسر آفاق عالم اسلام به مردم می‌گویند تا بدانند. یعنی از همه جا وجوهات و بودجه برای اداره‌ی مبارزه‌ی سیاسی عظیم آل علی جمع کنند. یعنی وکلا و نمایندگان او در همه‌ی شهرها باشند که پیروان امام صادق(ع) به آنها مراجعه کنند و تکلیف دینی و همچنین تکلیف سیاسی خود را از آن حضرت بپرسند.
تکلیف سیاسی هم مثل تکلیف دینی واجب‌الاجرا است. امام صادق(ع) یک چنین تشکیلات عظیمی را به وجود آورده بود و با این تشکیلات و به کمک مردمی که در این تشکیلات بودند با دستگاه بنی‌امیه مبارزه می‌کرد. در هنگامی‌که پیروزی او بر بنی‌امیه حتمی بود، بنی‌عباس به عنوان یک جریان مزاحم و فرصت‌طلب آمدند، میدان را گرفتند و بعد از آن امام صادق(ع) هم با بنی‌امیه و هم با بنی‌عباس مبارزه کرد.

فرازی از بیانات امام خامنه‌ای حفظه الله تعالی، ۱۳۵۹/۶/۱۴ (متن کامل)

---

عید میلاد رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم و امام جعفر صادق سلام الله علیه را به محضر امام عصر سلام الله علیه و عجل الله تعالی فرجه و به شما و همه شیعیان و محبان ایشان تبریک عرض میکنم.

رحمة للعالمین

دوران حاکمیّت اسلام در مدینه، دوران شالوده‌ریزی نظام اسلامی و ساختن یک الگو و نمونه از حاکمیّت اسلام برای همه‌ی زمانها و دورانهای تاریخ انسان و همه‌ی مکانهاست. هدف پیامبر اکرم فقط مبارزه با کفّار مکه نبود؛ مسأله، مسأله‌ی جهانی بود. هدف این بود که پیام آزادی و بیداری و خوشبختی انسان به همه‌ی دلها برسد. این جز با ایجاد یک نظام نمونه و الگو امکانپذیر نبود.
 

فرازی از بیانات امام خامنه‌ای در خطبه‌های نماز جمعه تهران ۱۳۸۰/۲/۲۸

 

سالروز ولادت رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم و امام جعفر صادق سلام الله علیه را به محضر امام عصر سلام الله علیه و عج الله تعالی فرجه الشریف و به شما و همه امت اسلام تبریک عرض میکنم.

---

نشانی دریافت سخن‌نگاشت در اندازه اصلی از تارنمای Khamenei.ir

 

لطیفه و نکته

فرماندهی از سربازش پرسید در جنگ کِی پیش‌روی می‌کنیم و کی عقب‌نشینی؟ گفت: وقتی دشمن از جلو حمله کرد عقب‌ می‌نشینیم و اگر از پشت‌سر حمله کرد پیش می‌رویم.

حکایت طیف‌های غربگرای ما هم همین است؛ مذاکره تحت هر شرایطی! ذهنیت غلطی دارند و بر آن اصرار می‌ورزند: مذاکره کنیم تا سایه جنگ از سر کشور کنار برود.

چرا نمی‌خواهند بفهمند که دقیقا وسط مذاکره با آمریکا جنگ شد! 

بیماری غرب‌گرایی

تاریخ یکی دو قرن اخیر را که مرور می‌کنیم می‌بینیم، شاید آنقدری که از غربگراهای داخلی ضربه خورده‌ایم از خود غرب ضربه نخوردیم. اساساً اگر خیال‌باف‌های غرب‌گرا خواسته یا ناخواسته برای اجنبی کوچه باز نکنند، اجنبی کاری از پیش نمی‌بَرَد. دوره قجر و پهلوی همین بود؛ حالا هم همین است.

وقتی حتی بعد از تجاوز نظامی آمریکا به تاسیسات هسته‌ای‌ کشورمان، همین طیف مذاکره با آمریکا را حلّال مشکل و مانع جنگ می‌داند، انتظار دارید غرب چه موضعی بگیرد و چگونه رفتار کند؟!