ایران‌مَرد

ما از خون تو نمی‌گذریم...

 

این‌همه هیاهو برای چیست؟!

حرف‌های درست چند روز پیش سید عباس عراقچی (4 دی در اصفهان) به مذاق بعضی از اصلاح‌طلبان و طرفداران مذاکره خوش نیامد و تا چند روز در روزنامه‌ها و رسانه‌های‌شان به او توپیدند.

چرا اصل کلام او را رها کردند و فقط به دو کلمه از حرف‌هایش چسبیدند (که چرا گفتی: «برکات تحریم»)؟!

اما ماجرا چه بود؟

عراقچی در میان جمعی از فعالان اقتصادی و خیران اصفهانی سخن راند و در بخشی از صحبت‌هایش گفت:

بپذیریم که تحریم هست. و بپذیریم که با تحریم هم می‌شه زندگی کرد. تحریم هزینه‌های خودشو داره... کسی نگه عراقچی نمی‌دونه تحریم یعنی چی. چرا من می‌دونم تحریم یعنی چی. هزینه‌هاشو می‌دونم یعنی چی. مشکلاتشو می‌دونم یعنی چی. ولی برکاتشم می‌دونم یعنی چی.

 

اما همه حرف‌هایش این نبود؛ بخش‌های مهم صبحت‌های او را هم بخوانید و خود بگویید آیا نقدهایی که نقل‌شان می‌کند درست هستند یا نه؟

!هیچ‌یک از تجار، بازرگانان و فعالان اقتصادی به من نگفتند عراقچی برو تحریم‌ها را بردار. همه گفتند مشکل ما را در بانک مرکزی، گمرک، مالیات، وزارت جهاد کشاورزی و وزارت صمت حل کن. همه مشکلات داخلی است، این مشکلات را رفع کنیم، ‌‎ظرفیت‌های بسیار جدیدی را می‌توانیم ایجاد و استفاده کنیم.

بله ماموریت اول من رفع تحریم است که آن را فراموش نکرده‌ام و مسیر خود را دارد، مسیر سختی هم هست الحق. وارد جزئیات آن نمی‌خواهم بشوم، هیچ فرصتی را هم در این زمینه از دست نخواهیم داد اما اگر بگویم چه وضعیتی هست خود شما می‌گویید رهایشان کن اما ماموریت دوم که دست خود ما است؛ تحریم داخلی را خودمان باید برداریم.

 

اظهارات درستی است. ما بیش از تحریم‌های خارجی از ضعف‌های داخلی رنج می‌بریم. اما آقایانی که ظاهرا جز مذاکره برنامه واقعی دیگری ندارند، حدود سی سال ‌دنبال غرب دویدند و گرچه سرانجام چیزی عایدشان نشد، از درِ بسته غرب چشم برنداشتند. سی سال و سیصد سال دیگر هم بدوند وضع‌شان همین است.

هر کس تاریخچه مذاکرات ایران و غرب را بخواند، اگر عمیق و روشن‌بین باشد، بیش از این به ناکجاآباد مذاکره دل خوش نمی‌کند چون درمی‌یابد که مسئله آمریکا با کشوری مثل ایران، ماهوی است و به یک مورد و دو مورد جزئی خلاصه نمی‌شود.  

تاریخ در چند جمله: انقلاب فرانسه؛ استبداد علیه استبداد

انقلابیون فرانسه که علیه استبداد و نابرابری شوریده بودند، از سپتامبر ١٧٩٢ تا ژوئیه ١٧٩٣ یعنی در کمتر از یک‌سال حدود ١٧,٠٠٠ نفر را در سراسر کشور (عمدتا با گیوتین) اعدام کردند. این رقم غیر از شمار کسانی است که در جریان درگیری‌ها یا بدون محاکمه در زندان‌ها جان باختند. با احتساب آمار آنان شمار کشته‌ها را حدود ٢٧,٠٠٠ تا ٤٠,٠٠٠ نفر گفته‌اند. این دوره در تاریخ فرانسه به «دوران وحشت» معروف است. 

درسی از ماجرای ونزوئلا

درس چندباره‌ای که بعضی از به‌اصطلاح سیاسیون و رسانه‌های‌شان همچنان نیاموخته‌اند: تحریم و تقابل آمریکا با ما تابع علت و دلیل نیست؛ تابع بهانه است. نمونه اخیر: ونزوئلا

در قدیم هم همین بود. کدام‌یک از اشغالگری‌های استعمارگرانه‌ی انگلیس، فرانسه، آلمان، اسپانیا، ایتالیا و هلند در پنج قاره دنیا علت منطقی داشت؟ هیچکدام!

 

مسابقه حماقت

فیفا امسال جایزه جدیدی سر هم کرد: «جایزه صلح فیفا...»

و آن را به ترامپ داد!

او که عقده جایزه صلح نوبل در سرش مانده بود، جایزه من درآوردی فیفا را گرفت.

چه کسانی می‌گفتند ورزش را سیاسی نکنید؟!

با حمایت علنی ترامپ کشتار مردم غزه ادامه دارد. رژیم صهیونی پیاپی مناطقی از لبنان را بمباران می‌کند و آمریکا برای تعرض نظامی به ونزوئلا آماده شده است.

غرب، دیوانه‌وار مرزهای حماقت را درمی‌نوردد. دیگر حتی برای حفظ ظاهرشان نیز خود را به زحمت نمی‌اندازند. 

 

---

 

The Championship of Stupidity

This year, FIFA cooked up a new award — the so-called “FIFA Peace Prize…”

— and they handed it to Trump!

He, still fixated on the Nobel Peace Prize — grabbed FIFA’s made-up trophy.

Weren’t there people lecturing us, “Don’t politicize sports”?!

With Trump’s open support, the slaughter of the people of Gaza continues. The Zionist regime is repeatedly bombing areas of Lebanon, and the United States is preparing for military aggression against Venezuela.”

The West is now recklessly demolishing the very limits of foolishness. They don’t even bother pretending anymore.